Het dieptepunt
Na de beschouwing van dhr. Turion in het jaarboek van "De hond" van 1933, komt de positie van de langhaar nog eenmaal wat uitvoeriger ter sprake in het jaarboek van 1934. Daarin schrijft dhr. A.M.A. Verhaar, de fokker van het "toevalsproduct" Margando's Brutus, het volgende (zie J. van Rheenen pag. 36): "Van de langharige Hollandse Herder valt helaas niet veel goeds te vertellen. Na mijn laatste oproep om de fokkerij van deze zo mooie variŰteit eens aan te pakken, heb ik er niets meer van gehoord. Toen was het mij nog mogelijk om goed fokmateriaal aan te wijzen. Dat is intussen weer veel moeilijker geworden, maar ik geloof toch dat het nog niet te laat is. Laten we hopen dat nog spoedig een kundig fokker deze moeilijke, maar dankbare taak wil aanvaarden.

Wanneer en hoe deze laatste oproep plaatsvond, wordt niet vermeld. Van Rheenen besluit deze passage uit het verslag van Verhaar van 1934 met de volgende zin: "Begrijpelijk, dat de liefhebbers van de Hollandse Herder benieuwd waren hoe het ras de oorlog was doorgekomen. De kenners bleken verre van tevreden". Hij vervolgt dan met een aanhaling uit een verslag in "De Hondenwereld" van 16-10-1947. Dertien jaar worden door van Rheenen overgeslagen! Wij zullen dat om redenen die heel duidelijk worden, niet nadoen. In het jaarboek van "De Hond" van 1935 verschijnt er bij het artikel over de Hollandse Herder een foto van een niet genoemde langhaar; was dit Paris? (foto 1)


foto 1
Langhaar uit het jaarboek "De Hond" 1935,
Paris ▒ 1920.


foto 2
Margando's Brutus
afgebeeld in Toepoel's "Onze Honden"
2e druk ▒ 1938. Foto ▒ 1930.
De heer Turion herhaalt in dit artikeltje voor wat betreft de langhaar zijn eerdere verwijzing naar de hond van de inmiddels overleden Koningin Emma.
In zijn boek "Onze Honden", 2e druk van plm. 1938, noemt Toepoel naast de kort -en ruwhaar ook de langhaar. Hij vermeldt met nadruk de officiŰle raspunten voor alle drie variŰteiten. Hij geeft dan voor de langhaar naast gestroomd nog steeds het kastanjebruin als toegestane kleur en wel bij voorkeur diepkastanjebruin. Voor de langhaar worden ook nog afwijkende minimum maten aangegeven: voor teven 53 cm en voor de reuen 55 cm. Afgebeeld is een foto van Margando's Brutus (foto 2), een hond die toen waarschijnlijk al niet meer leefde, want zijn fokker dhr. Verhaar was immers in 1926 gestopt met het fokken van kortharen en overgegaan op ruwharen.

Omwille van de historische waarde als enige beschikbare foto's van vˇˇroorlogse langharen zijn de foto's bij dit artikel opgenomen. Er is op de foto's geen of nauwelijks enige stroming te zien. Zelf was ik allang van mening dat beide langharen bruin waren. Mej. E. van Weelden weet echter in haar eerder genoemde artikel over de Hollandse Herder in het tijdschrift "Onze Hond" van december 1976 mee te delen dat Margando's Brutus zilvergestroomd zou zijn. Toepoel besluit zijn beschrijving van de Hollandse Herder met op te merken dat de langharen die hij in zijn jeugd had gezien "allen zwart waren"! In 1938 werd er niet meer geschreven of gesproken over de hond van wijlen Koningin Emma. De langhaar bestond alleen nog op papier. Zonder dat men iemand persoonlijk ook maar iets kan verwijten, moet men toch vaststellen dat na 40 jaar NHC men er niet in geslaagd was de langhaar te redden. Ja, men aanvaardde heel laconiek dat de langhaar was uitgestorven. Het absolute dieptepunt was bereikt.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17

index historie